Detektyw Holmes i doktor Watson w całej okazałości

Muszę przyznać, że w swoim życiu przeczytałem mnóstwo powieści o utalentowanym detektywie. Wszystkie one dostarczały mi mnóstwa wrażeń i podziwu dla genialnej dedukcji Holmesa, rozwiązującego ze swoim przyjacielem Watsonem sprawy, które londyńska policja za nic w świecie nie mogła rozgryźć. Nic więc dziwnego, że Sherlock Holmes stał się prawdziwą legendą a jego wizerunek ze stronic powieści, rozpoznawalnym przez wszystkich symbolem detektywa. Przykładny, ułożony, mądry, pedantyczny, zmanierowany – tak właśnie Sherlocka wyobraża sobie przeciętny człowiek. Dlatego mocno się zadziwi, kiedy przyjdzie mu go poznać na dużym ekranie, w którego postać Holmesa wciela się Robert Downey Jr.

W produkcji wykreowanej przez Guya Ritchiego, Holmes jest typem bałaganiarza, awanturnika i egocentryka. Przy tym potrafi się świetnie bić na pięści i nie stroni od pewnych używek. No i czasami jest strasznie bezczelny, nawet zbyt często. Na szczęście przy swoim boku ma doktora Johna Watsona,w którego postać wciela się Jude Law. Duet ten idealnie siebie uzupełnia i dostarcza widzom mnóstwa ciekawych zależności i scenek sytuacyjnych. Plus oczywiście wykwintny humor. Bez wątpienia gra aktorska tej dwójki aktorów sprawia, że w całości zawierzamy dedukcji Holmesa i intuicji Watsona i z niekłamaną radością śledzimy ich poczynania na ekranie.

Że niby Sherlock to podstarzały dziadzio?

Trzeba przyznać, że w kinowej produkcji Sherlock Holmes, akcja goni akcję. Nie ma tu dłużyzn, bezcelowych dialogów lub niepotrzebnych najazdów kamery. Wszystko tutaj ma swój cel i bez pardonu zwabia widza do siebie, niczym melodia wydobywająca się ze skrzypiec naszego detektywa i wprowadzająca porządek w dotychczasowy chaos cechujący poruszanie się much w słoiku. Rozmowy między bohaterami są inteligentne, obsypane pudrem dowcipu i czasami doprawione ostrą papryczką. Oczywiście są one odskocznią od scen akcji, w których dominują efekty slow-motion, naturalizm i pościgi uliczkami Londynu przerywane wystrzałami z broni palnej. Widz na nudę w kinie narzekać na pewno nie będzie.

Maj nejm is Łotson, doktor Łotson

Jeśli zastanawiasz się teraz, czy swoje dwa dziesięciozłotowe banknoty przeznaczyć na kolejną projekcję Avatara, czy może dać szansę Sherlockowi, to dobrze Ci doradzę – wydaj je na przygody słynnego detektywa w odświeżonym wydaniu. Na pewno tego nie pożałujesz, a ubawisz się nawet lepiej niż na słynnym już filmie Camerona. Oczywiście nie uświadczysz tu efektów 3D, ale inteligentny scenariusz, dynamiczna akcja i ciekawa gra aktorska na pewno przyciągną Cię do fotela na te dwie godziny dobrej projekcji kinowej.

Moja ocena: 8/10

P.S. Recenzję tę możecie również przeczytać na stronach eGames.pl

Czy kartony po pizzy mogą zmienić świat?

Brutalnie przekonuje się o tym główny bohater „Invention of Lying” – Mark Bellison, w którego rolę wciela się Ricky Gervais. Nie musi patrzeć w lustro, by przekonać się, że jego brzuch troszkę wylewa się ze spodni, a jego twarz nie ozdoby nigdy okładki czasopisma dla pań. O tym fakcie jest informowany niemal na każdym kroku: w pracy, na ulicy, na randce, w restauracji. Nikt nie omieszka zwrócić mu uwagi na jego nadwagę, nie zawaha się przed ustawieniem go w szeregu i przypomnieniu, że już niebawem zostanie wylany z pracy. W świecie przedstawionym przez Matthew Robinsona wszyscy powiedzą ci bez ogródek prawdę, nawet jeśli bez wątpienia zrani ona twoje uczucia. Cóż, coś za coś. Nikt nie powiedział, że świat bez kłamstwa i obłudy będzie światem idealnym.

Dobre geny vs brzydkie geny

Jednakże w pewnym momencie, w głowie naszego bohatera zaczyna dziać się coś niesłychanego. Pewne obszary w jego mózgu zaczynają intensywnie pracować, czego efektem jest potok słów wylewający się z ust Marka. Słów, które nie odzwierciedlają prawdy, a wręcz przeciwnie – są brudnymi kłamstwami. Tak oto Mark stał się odkrywcą i pionierem w dziedzinie kłamania. Co najlepsze – nikt nie potrafi zrozumieć, że kłamstwa Marka są kłamstwami, wszyscy zgodnie ze swoją ideologią, wychowaniem i normami obyczajowymi biorą słowa naszego grubaska za czystą i nieskalaną prawdą. Nawet jeśli twierdzi, że jest Murzynem i stracił jedną z kończyn tułowia.

Tym razem Garner wciela się w naprawdę głupiutką dziołchę

I w tym momencie rozpoczyna się przygoda, która dostarczy widzom mnóstwa uśmiechu na twarzy, a także chwili refleksji nad tym, czy każde kłamstwo przez nas wypowiedziane jest naprawdę złym tworem. W zabawie tej towarzyszyć nam będzie między innymi Jennifer Garner, Jonah Hill i Jeffrey Tambor. Mnie film bardzo się podobał. Fajnie nakręcona komedia z przesłaniem i wizją zupełnie abstrakcyjnego świata. No i kilkoma scenami, które na długo zapadają w pamięci. Szczerze polecam.

Moja ocena: 8/10

P.S. Recenzję tę możecie również zobaczyć na stronach eGames.pl

George Clooney znowu w świetnej formie

Poznajemy w nim Ryana Binghama, specjalistę od bezstresowego zwalniania pracowników. Bezstresowego oczywiście dla samych pracodawców, albowiem to na głównym bohaterze spoczywa przekazanie tej niełatwej dla ludzi nowiny. Musi on być nie tylko przekonywujący w swoich zamierzeniach, lecz także odporny na reakcje zwalnianych przez niego pracowników. Inaczej rzecz ujmując – musi być po prostu bezuczuciowym terminatorem. Swoje niewdzięczne nowiny wozi on po całych Stanach Zjednoczonych. Jego życie to ciągła podróż, a większość jego dobytku mieści się w niewielkiej torbie podróżnej. Taka jest właśnie charakterystyka postaci w którą wciela się znany wszystkim George Clooney.

Fani Very będą zadowoleni – w Up In the Air zobaczą trochę jej nagiego ciałka.

Nie ma co ukrywać, że prowadzi on typowe życie samotnika na walizkach. Z rodziną stara się utrzymywać jak najmniejszy kontakt, jego kontakty z ludźmi sprowadzają się do wyuczonych przez tych drugich zwrotów na lotniskach, parkingach i recepcjach hotelowych. I do tego wszystkiego Ryan zdążył się przyzwyczaić, kiedy na swojej drodze spotyka dwie kobiety. Alex, w którą postać wciela się Vera Farmiga oraz Natalie, grana przez Annę Kendrick. Ta pierwsza powoli zaczyna mieszać w głowie i sercu naszego podróżnika. Natomiast Natalie postanawia wprowadzić w życie korporacji, w której pracuje Clooney, nowy ład i porządek – całkowitą rewolucję w zwalnianiu pracowników klientów. Co oczywiście nie spotyka się ze zbytnim uznaniem naszego głównego bohatera.

No zaczepiście – zapomniałam mojej kochanej konsoli do gier…

Co dzieje się później, o tym przekonacie się sami, niestety dopiero za dobre kilka dni, albowiem film wchodzi do polskich kin dopiero dwudziestego szóstego lutego (nawiasem mówiąc – w moje imieniny, swoje konto bankowe mogę podać na maila). Jest na co czekać, albowiem nie jest to typowa hollywoodzka produkcja, w której wszystko kończy się happy-endem, a kolejne rozterki bohaterów można przeanalizować między jedną dostawą popcornu do gardła a drugą. Pytania zadawane przez reżysera i scenarzystów potrafią wprawić widza w chwilową zadumę i zmusić do zastanowienia się nad własnym postępowaniem. Dodatkowo w sceny kręcone w studiu filmowym wpleciono urywki z rozmowami z prawdziwymi ludźmi, którzy w rzeczywistym świecie stracili pracę.

Być zwolnionym przez Georga to sama przyjemność

Jak podobał mi się film „W chmurach” / „Up In the Air”? Nawet bardzo. Przede wszystkim ogląda się go z przyjemnością, dialogi bohaterów potrafią bawić i nie ma tu scen, które na odległość pachniałyby sztucznością. Wszystko jest podane w bardzo strawnym sosie i nie uświadczymy tu bajkowej opowieści, lecz prawdziwe dylematy trapiących ludzi w dzisiejszym świecie. Uważam, że każdy kinoman lubiący nie tylko czyste kino akcji, powinien zapoznać się z tą produkcją. Tym bardziej, że ma on szanse na Oscara w kategorii najlepsza produkcja kinowa 2009 roku.

Moja ocena: 7/10

P.S. Recenzja ta znajduje się również na stronach eGames.pl

Lecz o co w tym wszystkim chodzi? Główny bohater – Ty Hackett (tutaj Columbus Short) znajduje zatrudnienie jako ochroniarz jeżdżący w wozach pancernych prywatnej firmy. Wiecie… eskortowanie dużej ilości pieniędzy i innych cennych materiałów. Wszystko jest fajnie i cacy, do momentu, w którym jego koledzy po fachu oferują mu propozycję nie do odrzucenia, a mianowicie obrabowanie jednego z transportów, którym przyjdzie im ubezpieczać. Prawemu bohaterowi niezbyt się ten pomysł podoba, lecz przymuszony zdarzeniami losowymi zgadza się iść na układ ze starszakami i już dnia kolejnego rozpoczyna się akcja „kradniemy 42 miliony zielonych”.

I do tego momentu film ten trzyma jakoś w napięciu. No może zbytnio teraz przesadzam. Bo widz już od kilkunastu minut dobrze wie, co się już wkrótce wydarzy. Że wszystko nie pójdzie jak po maśle i coś tam nie zagra tak jak powinno. Nie będę taki bezczelny i nie zdradzę Wam następujących po sobie wydarzeń, ale napiszę tylko jedno – większość akcji, które mają miejsce w tym filmie, są tak nieprawdopodobne pod względem autentyczności, że czasami aż człowieka ogarnia współczucie scenarzyście, który w życiu zagrał o jedną partię Tetrisa za dużo. Takiej schematyczności w filmie akcji już dawno nie widziałem. W dodatku kto każe się meldować furgonetce z prawie pięćdziesięcioma milionami dolarów co godzinę? No chyba, że ja jestem jakiś niedoinformowany w tym aspekcie.

Ogólnie wszystko byłoby jakoś do przełknięcia, gdyby na ekranie chociaż coś się działo fajnego i dynamicznego. Niestety czystych napływów adrenaliny do krwiobiegu widza tutaj nie ma i czasami człowiek ma ochotę przymknąć oczy i oddać się sennemu szaleństwu. Lub też odpalić Simsy i powiększyć swoją rodzinkę. W tym drugim przypadku przynajmniej zrobimy dla świata coś pożytecznego. Oczywiście dla tego wirtualnego.

Zapowiadało się bardzo fajnie, skończyło się strasznie dennie. Osobiście jestem ciekaw, czy Armored ukaże się w polskich kinach. Jeśli tak, to odradzam wyprawę na seans – już lepiej zakołdrować się z lubą w łóżeczku i w ciepełku odpalić w swoim odtwarzaczu DVD wypożyczony wcześniej egzemplarz filmu.

Moja ocena: 5/10

No i każda z tych animacji wyszła spod elektronicznych piór największych studiów tworzących współcześnie bajki dla dzieci. Jakby jednak na te filmy nie patrzeć, to każdemu z nich można by zarzucić jedno – czasami cukierkowość przedstawionych tam światów aż zbytnio przesładzała odbiór danych produkcji. No bo ile można oglądać kolorowe, pastelowe, sterylne i kreskówkowe światy? Dieta w postaci samych węglowodanów nie jest przecież zbyt zdrowa dla organizmu człowieka.

Dlatego, kiedy moim oczom ukazały się pierwsze kadry europejskiej animacji Dragon Hunters, aż mnie zamurowało z wrażenia. Mroczne barwy, niepokojące krajobrazy, ogień wydobywający się z nozdrzy smoka i trawiący połacie terenów należące wcześniej do spokojnej wioski. Pierwsze wrażenie – to będzie naprawdę mroczna historia. I nagle wszystko prysło niczym bańka mydlana – na ekranie pojawiły się błogie kolory, piskliwy głosik głównej bohaterki, a wkrótce potem niesamowicie śmieszną pogoń tytułowych Łowców Smoków ganiających flegmatycznego gado-smoka po świecie rodem wziętym z najnowszych Super Mario Galaxy. Na szczęście europejscy graficy nie podążyli ścieżką wyznaczoną przez swoich amerykańskich kolegów i świat przedstawiony w Dragon Hunters jest naprawdę złożony, plastyczny, ciekawy i niesamowicie artystyczny. Kolejne krainy, które są przemierzane przez głównych bohaterów, nie są dwuwymiarowymi połaciami terenu, lecz trójwymiarowymi bryłami lewitującymi w powietrzu i przemierzającymi bezkresne niebo. Oglądając poszczególne wioski, pola, miasta w DH, człowiekowi zapiera dech w piersiach, wybałusza oczy a szczęka bezczelnie zarysowuje nowy parkiet na podłodze.

Powiem Wam jedno – już dawno nie zachwycałem się tak każdą klatką filmu, która docierała do moich oczu z ekranu. Świat przedstawiony w Dragon Hunters jest po prostu piękny!!! Kiedy natomiast zobaczyłem jak jedna z lewitujących wież wybucha pod naporem skumulowanej w majestatycznych płaskorzeźbach energii błyskawicy, to omal moje ciało nie przeszedł dreszcz orgazmu. Ten film to po prostu uczta dla oczu, dla doznań artystycznych każdego człowieka. Świat ze Shreka, Walliego, czy jakiekolwiek dużej animacji komputerowej w żaden sposób nie dorównuje niesamowitości.

Jeśli zaś chodzi o zarys postaci występujących w Łowcach Smoków, to tutaj również poziom jest aż nazbyt zadowalający. No może nie odnajdziemy tu jakichś super skomplikowanych charakterologicznie bohaterów, ale wszyscy oni są na tyle sympatyczni, że nie ma szans, byśmy ich nie polubili. Mamy tu młodziutką Zoe, której marzeniem jest poznać prawdziwego rycerza w lśniącej zbroi, który jednym machnięciem swego miecza byłby w stanie powalić nawet najgroźniejszego i największego na świecie smoka. Mamy tu także trójkę głównych bohaterów, zajmujących się dość popularną jak na ich czasy profesją – polowaniem na wszelakiego rodzaju smoki. I tak Gwizdo, to typ cwaniaka, który wysługuje się swoim dobrym kolegą Lian-Chu, by wespół zarobić jak największą ilość złotej gotówki.

Natomiast wspomniany Lian-Chu to z postury mocarny osiłek, z tym tylko, że o gołębim sercu. Trzecią postacią podróżującą wraz wymienionym wcześniej duetem jest Hektor – stworzenie przypominające psa koloru niebieskiego, z naprawdę ciekawym i ostrym uzębieniem. Jeśli mam być szczery, to właśnie Hektor najbardziej powalał mnie na łopatki pośród wszystkich scen prezentowanych nam przez autorów na ekranie. To stworzenie jest po prostu boskie, to co on wyczynia, jak się zachowuje, jak komentuje niektóre rzeczy w swoim języku, no i jak odnosi się do Zoe – to po prostu przerasta najwymyślniejsze skecze ze Shrekiem w roli głównej. To po prostu trzeba zobaczyć na własne oczy, bo żadne streszczenie jego zachowania nie przedstawi w pełni komizmu sytuacji, a po co sobie psuć niespodziankę jeszcze przed projekcją.

Co tu dużo pisać – jeśli nie jesteś przeciwnikiem animowanych historii i tkwi w Tobie jeszcze chęć zanurzenia się w świat, w którym krew nie leje się strumieniami a problemy egzystencjalne przesłaniają nawet najdrobniejsze dobro tego świata, to szczerze zapraszam do zapoznania się z Dragon Hunters. Moim zdaniem na pewno nie pożałujecie. Natomiast wszyscy ci, którzy są wyczuleni na artyzm widocznych gołym okiem obrazów, powinni zakosztować tego dzieła osobiście. Rozkosz w gębie murowana.

PS. Tekst ten możecie również przeczytać na stronie eGames.pl

Informuję, że reaktywacji uległa strona o aborcji, która została przeniesiona na serwer NIEZLY.pl i podpięta pod domenę www.aborcja.niezly.pl . Od strony technicznej sajt ten nie uległ zmianie. No może prócz tego, że brakuje księgi gości i forum. Postaram się owe funkcjonalności dodać w najbliższym czasie.

UPDATE

Zapraszam do specjalnego działu na NIEZLY.pl, który został poświęcony stronie aborcja.niezly.pl. Znajduje się on TUTAJ i możecie w nim odnaleźć link do samej strony, odnośnik do Forum a także przeczytać historię owego sajtu. Zapraszam

Czy jednak produkcja ta nie jest zbyt przereklamowana? Wiadomo, że Oskary za darmo raczej u nikogo w dłoniach nie lądują, lecz czy rzeczywiście Slumdog Millionaire może pochwalić się mianem najlepszego filmu roku 2008, posiadać najlepszą reżyserię, scenariusz adaptowany,  muzykę oryginalną, najlepszą piosenkę, zdjęcia, dźwięk i montaż? No cóż… każdy z nas musi odpowiedzieć sobie na to pytanie sam. Oczywiście po uprzednim obejrzeniu produkcji wyreżyserowanej przez Danniego Boyle’a. Nawet jeśli ktoś niechętnie podchodzi do tego typu gatunku filmowego, to na pewno nie pożałuje pieniędzy straconych na bilet do kina.

O czym opowiada Slumdog. Milioner z ulicy? O jednym z uczestników indyjskiej wersji Milionerów, nazwiskiem Jamal Malik. Ten osiemnastoletni chłopak, wychowanek slumsów w Bombaju, idzie jak burza przez kolejne pytania w teleturnieju. Jednakże tuż przed zapoznaniem się z ostatnim, finałowym pytaniem, zostaje pod zarzutem oszustwa aresztowany przez policję. Jak to bowiem możliwe, że niewykształcony chłopak zaszedł tak daleko i stanął przed główną wygraną w programie? Na to pytanie dostaniemy odpowiedź już w samym filmie. Oto bowiem Malik przesłuchiwany przez komisarza policji rozpoczyna opowieść o swoim życiu i o tym w jaki sposób zdobył wiedzę, która zaprowadziła go do miejsca, w którym obecnie się znajduje.

W trakcie kolejnych relacji ze swoich dotychczasowych przygód, poznamy nie tylko historię Malika, lecz także jego brata, dziewczyny i mnóstwa innych pobocznych, acz wyrazistych postaci. Przy okazji zapoznamy się z tym jak naprawdę wygląda życie w indyjskich slumsach, w których normy znane ze świata cywilizowanego, bardzo często są naginane i zamiatane pod dywan. Czy na pozór dość mocno przesiąknięty brudem świat Jamala różni się czymś tak naprawdę od tego z czym się spotykamy na co dzień i u nas? To właśnie jedno z pytań, które zadać możemy sobie po zapoznaniu się z filmem Slumdog. Milioner z ulicy.

Slumdog to jednakże nie tylko smutna opowieść o przywarach tego świata. To także film drogi połączony z elementami romansidła. Wszystko oczywiście w należytych proporcjach, tak żeby widz przez te dwie godziny ani chwilę się nie nudził w kinowym fotelu. No i nie zapominajmy o rewelacyjnych wręcz ujęciach kamery, które potrafią zadziwić już na samym początku projekcji – w momencie ucieczki pary głównych bohaterów przez dzielnice ubóstwa.

O grze aktorów mogę powiedzieć jedynie tyle, że w pełni wykonali swoje zadanie. Idealnie pokazują na ekranie swoje emocje, wczuwają się w prowadzone przez siebie role. No i ta Freida Pinto wcielająca się w dorosłą postać Latiki. Być może nie jest najpiękniejszą kobietą świata, lecz ma to coś, co przyciąga wzrok na panoramiczną planszę w kinie, kiedy tylko się na niej pojawi.

Czy film mi się podobał? Jak najbardziej. Szczerze mówiąc, to sceptycznie podchodziłem do tej produkcji. Nie chciało mi się wierzyć, że tego typu produkcja może mnie wessać do swego świata. Na szczęście się pomyliłem i czas spędzony wraz z bohaterami Slumdog. Milioner z ulicy nie uważam za zmarnowany. Polecam tę produkcję serdecznie.

Z innej beczki – boli mnie gardło i głowa, nie mam humoru i jeszcze denerwuje mnie fakt, że jutro każdy będzie oczekiwał jakichś miłych słów z mojej strony. Niedoczekanie. Tak, czy inaczej dzisiaj w pracy miałem niezły stres z niesamowicie krótkim deadlinem. Nie ma to jak znikoma pomoc w kryzysowych sytuacjach i ratowanie tonącego okrętu samemu. Akurat taki splendor to można sobie wsadzić głęboko w otwór. Przynajmniej dane mi było dzisiaj widzieć u klienta na żywo gołego cyca. Faktem jest, że dopiero go zauważyłem po bezczelnej werbalnej uwadze, że właśnie na takie coś patrzę, no ale warto ten fakt odnotować. Przynajmniej dlatego, żeby pokazać, że praca wdrożeniowca nie jest wcale taka zła

Aaaa… i do Obserwatora jedno zdanie – niechcąco skasowanego komentarza nie da się przywrócić do stanu oglądalności. Wszystko przez ten badziewny spam, który ostatnim czasy zaczął bezczelnie atakować pole komentarzy pod moimi wpisami.

UPDATE: Komentarz udało się uratować

Innym powodem, dla którego mógłbym kogoś zabić, to najbliższy termin poprawki – 17 kwietnia. Cudownie, to tylko 3 miesiące… Jutro jednak przedstawię papiery z firmy, wskazujące na to, że prawko jest mi do życia niezbędne. Mam nadzieję, że owa poprawka nastąpi o wiele szybciej.